CDI — Convenio de Doble Imposición — to umowa między dwoma krajami, która określa, gdzie i jak opodatkować dochód i majątek. Jeśli mieszkasz w Polsce, a masz nieruchomość w Hiszpanii, CDI Polska–Hiszpania to Twój najważniejszy dokument podatkowy.
Problem polega na tym, że każda umowa CDI jest inna. Hiszpania ma podpisane kilkadziesiąt takich umów — i w każdej artykuł o majątku (patrimonio) jest sformułowany inaczej. To, co jest prawdą dla obywatela Belgii, nie musi być prawdą dla Polaka.
Hiszpańskie prawo wewnętrzne mówi, że nierezydent jest opodatkowany od wartości udziałów w spółkach, których aktywa to w co najmniej 50% nieruchomości w Hiszpanii. I to zarówno przy uczestnictwie bezpośrednim, jak i pośrednim.
Ale — CDI ma pierwszeństwo. Jeśli umowa CDI ogranicza opodatkowanie tylko do uczestnictwa bezpośredniego, prawo wewnętrzne musi ustąpić.
W 2022 r. Hiszpania dodała do ustawy o podatku od majątku nowy przepis, który wprost mówi o uczestnictwie pośrednim (przez łańcuch spółek) w nieruchomościach. To była reakcja na konsulty DGT (m.in. V1947-22), w których Dyrekcja Generalna stwierdzała, że dotychczasowe prawo wewnętrzne nie obejmowało uczestnictwa pośredniego.
Ale nawet po tej zmianie — CDI nadal ma pierwszeństwo. Jeśli umowa nie przewiduje opodatkowania uczestnictwa pośredniego, nowy przepis nie ma zastosowania.
Wielu Polaków kupuje nieruchomości w Hiszpanii na siebie (bezpośrednio) albo przez spółkę. W obu przypadkach CDI Polska–Hiszpania jest kluczowy. Bez jego prawidłowego zastosowania:
Konwencja Polska-Hiszpania z 1979 r. (zmieniona protokołem z 2011 r.) w art. 6 mówi wprost: dochód z nieruchomości położonych w Hiszpanii może być opodatkowany w Hiszpanii. Słowo "może" oznacza tu prawo do opodatkowania, nie wybór. Hacienda korzysta z tego prawa bezwarunkowo.
Polska jako kraj rezydencji podatkowej również ma prawo opodatkować ten dochód. Ale tu wchodzi metoda wyłączenia z progresją (lub metoda zaliczenia, zależnie od rodzaju dochodu). Skutek praktyczny:
Sprzedaż nieruchomości w Hiszpanii rządzi się innymi zasadami niż najem. Art. 13 CDI przyznaje Hiszpanii wyłączne prawo do opodatkowania zysku ze sprzedaży nieruchomości położonych w Hiszpanii. Polska tego dochodu nie opodatkowuje, bo CDI stosuje metodę wyłączenia, nie zaliczenia.
Skutek praktyczny jest inny niż przy najmie:
To fundamentalna różnica w porównaniu z dochodem z najmu. Nie zakładaj, że mechanizm jest taki sam.
Trzy scenariusze, gdzie umowa robi realną różnicę:
Tak, Polska ma prawo opodatkować globalny dochód swoich rezydentów podatkowych. Ale metoda zaliczenia z CDI oznacza, że od polskiego podatku odliczasz podatek zapłacony w Hiszpanii. Jeśli stawka hiszpańska (19% dla rezydentów UE) jest równa lub wyższa od polskiej, nie dopłacasz nic w Polsce.
To dokument wystawiony przez polski urząd skarbowy, potwierdzający, że jesteś polskim rezydentem podatkowym. Hacienda wymaga go, gdy chcesz skorzystać z obniżonych stawek lub procedur przewidzianych w CDI. Bez certyfikatu Hacienda zastosuje stawkę krajową (24% dla nierezydentów spoza UE lub 19% dla UE bez CDI). Certyfikat ma datę ważności: jeden rok.
CDI dotyczy zarówno osób fizycznych, jak i spółek. Ale struktury korporacyjne mają dodatkowe warstwy: podatek CIT w Polsce, ryzyko stałego zakładu w Hiszpanii, odrębne zasady dla dywidend i odsetek. Nie możesz mechanicznie przenosić zasad dla osoby fizycznej na spółkę. Wymaga to odrębnej analizy.
Umowa CDI Polska–Hiszpania to złożony dokument. Niewłaściwe zastosowanie oznacza nadpłacony podatek.
Złóż wniosek o analizę aktualnej sytuacji podatkowej (opinia biegłego).
Złóż wniosek · WhatsAppNie stanowi to indywidualnej porady podatkowej.